Terminologia medyczna

Informacje o schorzeniach i proponowanym leczeniu:

Alloplastyka stawu

Alloplastyka

Alloplastyka

Alloplastyka stawu, to operacja zastąpienia „zniszczonego stawu” – sztucznym. Obecnie możliwa jest alloplastyka wielu stawów m.in. biodrowego, kolanowego, skokowego, ramiennego, łokciowego, drobnych stawów ręki i stopy i innych. W swojej praktyce obecnie wykonuję alloplastykę stawu kolanowego, biodrowego i stawu śródstopno-palcowego I (palucha). Proponuję najnowocześniejsze rozwiązania z zastosowaniem implantów światowych liderów.Kilka najważniejszych haseł może ułatwić poznanie i zrozumienie zdawałoby się oczywistych pojęć. Główną ideą tego typy operacji jest efekt przeciwbólowy i pośrednio poprawa sprawności (zakresu ruchomości).

Kwalifikacja do zabiegu alloplastyki

Specjalista ortopedii kwalifikuje pacjentów z zaawansowaną chorobą zwyrodnieniową (pierwotną lub wtórną) stawu biorąc pod uwagę wszystkie najważniejsze czynniki tj. dotychczasowe leczenie, charakter bólu, stan miejscowy, ogólny i psychiczny oraz wiek.

Brak satysfakcjonującego zmniejszenia bólu po leczeniu zachowawczym, postępujące ograniczenie sprawności, dobry stan ogólny zdrowia, prawidłowy stan psychiczny i odpowiedni wiek (czynnik względny – im starszy pacjent tym lepiej) decyduje o kwalifikacji do przeprowadzenia operacji alloplastyki.

Planowanie przedoperacyjne w którym należy uwzględnić wszelkie indywidualne cechy pacjenta to najważniejszy i najbardziej skomplikowany etap.
Pacjent musi być świadomy faktu, że tego rodzaju operacja to rozwiązanie ostateczne, sztuczny staw (endoproteza) ma zastąpić chory staw a nie wyleczyć!

Korzyści:

  • Alloplastyka uwalnia od stosowania leków przeciwbólowych w przypadku zmian jednostawowych . W zmianach wielostawowych wyraźnie zmniejsza ilość stosowanych leków przeciwbólowych,
  • Poprawa zakresu ruchomości, poprawa wyglądu (osi ) stawu i kończyny,
  • Powrót do samodzielności,
  • Poprawa zdolności lokomocyjnych,  powrót do normalnych zajęć, niejednokrotnie do rekreacji sportowej.

Zagrożenia:

  • Ryzyko nietolerancji implantu (endoprotezy)/Alergie na metale – informacja  o możliwości wystąpienia objawów nadwrażliwości pozwala dokonać wyboru właściwego rodzaju materiału użytego do budowy endoprotezy. (Testy alergiczne),
  • Ryzyko infekcji okołoprotezowej – w tym celu bada się potencjalne ogniska infekcji  (wymagane są wymazy bakteriologiczne – m.in. gardło, przedsionek nosa, posiew moczu, konsultacje (zaświadczenie) od stomatologa, innych specjalistów,
  • Ryzyko choroby zatorowo zakrzepowej – rutynowa profilaktyka z stosowaniem np. heparyny drobnocząsteczkowej u pacjentów niskiego ryzyka. Żylaki kończyn dolnych, przebyte incydenty choroby zakrzepowej, zaburzenia hormonalne i inne to czynniki zwiększające ryzyko,
  • Inne -Współtowarzyszenie innych chorób i przyjmowanie niektórych leków podnosi ryzyko. Korzystanie jedynie ze sprawdzonych metod, dostępów chirurgicznych, sposobów implantacji, instrumentów oraz implantów od najlepszych światowych producentów, wykonywanie w renomowanych ośrodkach wysokospecjalistycznych jest wielce uzasadnione,
  • Terapia i profilaktyka – indywidualnie po analizie potencjalnych czynników ryzyka.

Postępowanie pooperacyjne:

Niezwykle ważne jest postępowanie pooperacyjne – wczesne, które zapewnia szpital a zwłaszcza szpital z nowoczesnym zapleczem rehabilitacyjnym.

W zależności od rodzaju stawu, rodzajów implantów (rodzaju mocowania – cementowe/bezcementowe), mimo przyjętych schematów postępowania istnieją indywidualne różnice dla poszczególnych przypadków, które ustala i modyfikuje doświadczony operator.

Początkowo stosuje się odciążanie operowanej kończyny – chodzenie przy pomocy kul łokciowych, wykonuje się ćwiczenia wzmacniające mięśnie, stosuje się schematy rehabilitacyjne, aż stopniowo uzyskuje się sprawność pozwalającą na swobodne poruszanie bez potrzeby stosowania kul łokciowych lub innych pomocy.

Zalecam przemyślany wybór… i bezpośrednie konsultacje!

Artroskopia

Artroskopia

zabieg chirurgiczny – małoinwazyjna metoda leczenia stawów (np stawu kolanowego). Do wykonania chirurg wykorzystuje zaawansowane technologicznie urządzenie zwane artroskopem.  Do wnętrza stawu przez małe cięcie wprowadza się optykę artroskopu oraz mikronarzędzia chirurgiczne. Ma ona wielostronne zastosowanie. Służy do dokładnego diagnozowania i leczenia większości schorzeń oraz skutków urazów.

Najczęstsze wskazania do wykonania artroskopii stawu kolanowego:

  • uszkodzenia łąkotek,
  • chrząstki stawowej,
  • więzadeł krzyżowych,
  • złamania wewnątrzstawowe,
  • chodromalacja (spluszowacenie) chrząstki,
  • ciała wolne wewnątrzstawowe,
  • przerost błony stawowej,
  • torbiele łąkotkowe,
  • torbiel Beckera,
  • zmiany zwyrodnieniowe,
  • RZS.

Zalety:

  • Wysoka precyzja,
  • małe blizny,
  • mniejsze ryzyko powikłań,
  • jednodniowy pobyt w szpitalu,
  • szybszy powrót do sprawności.

Odbarczenie kanału nadgarstka

Zabieg operacyjny – polegający  na uwolnieniu nerwu pośrodkowego z ucisku otaczających tkanek w  kanale nadgarstka.
Wskazaniem do wykonania zabiegu operacyjnego jest: Zespół kanału nadgarstka – tzw. neuropatia uciskowa nerwu pośrodkowego.

Najczęstszymi objawami są:

  • Drętwienie, mrowienie i ból palców ręki – szczególnie dotyczy palców I-III.
  • Ból i drętwienie ręki – nasilające się zwłaszcza w godzinach nocnych.
  • Początkowo okresowe a potem stałe osłabienie siły mięśniowej ręki.
  • Bóle, drętwienia i mrowienia mogą promieniować do ramienia, barku i szyi.
  • Ulgę często przynoszą potrząsanie ręką lub zmiana pozycji, opuszczanie kończyny.

Rekonstrukcja więzadła krzyżowego przedniego (ACL)

ACL

Zabieg operacyjny wykonywany metodą artoskopową mający na celu zastąpienie uszkodzonego więzadła krzyżowego przedniego specjalnie przygotowanym przeszczepem pochodzącym ze ścięgien pacjenta. Istnieje możliwość zastosowania różnych metod (jednopęczkowa i dwupęczkowa). Wybór właściwej metody jest dokonywany indywidualnie po uwzględnieniu wielu aspektów w porozumieniu z pacjentem. Różnice między metodami uwzględniają korzyści jak i wady. Przy obecnym stanie wiedzy nie można jednoznacznie potwierdzić przewagi  jednej z metod. Do ustabilizowania przeszczepu ACL wymagane jest zastosowanie implantów. Polecane są implanty biowchłanialne. Po zbiegu stosuje się stabilizator stawu kolanowego, kule łokciowe oraz zabiegi rehabilitacyjne.

Powrót do aktywności następuje najczęściej:

  • po 6-8 tygodniach – zawodowej,
  • po 4 miesiącach – rekreacja sportowa,
  • po 6-8 miesiącach – sport i treningi,
  • po 8-10 miesiącach – sport wyczynowy i narciarstwo.

Paluch koślawy (haluks, hallux valgus)

przed operacją

sposoby operacji: Lapidus

sposoby operacji: Chevron

sposoby operacji: Scarf

Jest to deformacja, w uproszczeniu polegająca na zagięciu osi palucha oraz poszerzeniu obrysów przodostopia. Uważa się że dotyczy ona od 2 do 4% populacji. U około 50% pacjentów początek zmian występuje przed 20 rokiem życia. W ok. 80% deformacja występuje obustronnie. Początkowo deformacja jest niebolesna. W postaci zaawansowanej z powodu uwydatnienia głowy I kości śródstopia dochodzi do konfliktu z obuwiem.

Pojawiają się dolegliwości związane z rozwojem miejscowego stanu zapalnego w okolicy I stawu śródstopno-palcowego (MTP I), który objawia się:

  • zaczerwienieniem,
  • zwiększonym uciepleniem,
  • pieczeniem,
  • okresowo obrzmieniem i bólem.

Deformacja ma charakter postępujący, a nasilający się konflikt z obuwiem jest przyczyną narastania dolegliwości. Poza w/w stanem zapalnym dochodzi do pojawiania się dodatkowych zmian w obrębie stopy takich jak:

  • palce młotkowate,
  • szponiaste,
  • bunionette,
  • dolegliwości po stronie podeszowej stóp (metatarsalgia),
  • modzele.

Wraz ze wzrostem stopnia deformacji i czasu trwania dochodzi do rozwoju różnego stopnia zmian zwyrodnieniowych (uszkodzeń) w obrębie stawu śródstopno-paliczkowego palucha. Może to prowadzić do zmiany sposobu chodzenia i występowania dolegliwości w obrębie innych stawów kończyny dolnej oraz odcinku krzyżowo-lędźwiowym kręgosłupa.

Najlepiej operować jest przed wystąpieniem zmian wtórnych. O sposobie operacji decyduje specjalista ortopedii w porozumieniu z pacjentem na podstawie badania klinicznego, RTG obu stóp w pozycji stojącej oraz własnego wieloletniego doświadczenia.

Kobiety chorują częściej niż mężczyźni (9:1). Dziedziczenie od 58 do 88%.

Noszenie wysokich obcasów powoduje nasilenie zmian patologicznych.

Deformację mogą powodować choroby takie jak:

  • choroba reumatyczna,
  • toczeń układowy,
  • łuszczyca,
  • dna moczanowa i inne.

Leczenie metodą ORTHOKINE

orthokine_small

Definicja:

System leczenia zachowawczego zaawansowanych zmian zwyrodnieniowych stawów oparty na zjawisku silnego efektu przeciwzapalnego własnych białek przeciwzapalnych krwi. Dzięki specjalnemu przygotowaniu pobranej od pacjenta próbki krwi uzyskuje się wysoką koncentrację białek blokujących receptory dla przekaźników reakcji zapalnej m. in. Interleukiny. Dzięki temu wynikające z drażnienia wskutek zmian zwyrodnieniowych stawy mimo, iż produkują czynniki zapalne nie są w stanie wygenerować objawów z powodu zajęcia receptorów przez wyhodowane z próbki krwi własne białka.

Wskazania:

  • zmiany zwyrodnieniowe stawów,
  • przewlekłe zespoły bólowe kręgosłupa, w tym bóle pooperacyjne wynikające ze zbliznowaceń okołokorzeniowych.

Przebieg zabiegu:

  • pobranie krwi,
  • inkubacja białek osocza,
  • podanie 6 iniekcji co 1 tydzień pod kontrolą USG.

Wyniki terapii:

Terapia stosowana jest od 1998 roku w 488 licencjonowanych ośrodkach na terenie na całego świata. W sumie wykonano już prawie 483 tysiące wstrzyknięć surowicy. Obserwuje się ponad 2 letnie poprawy nawet w zaawansowanych zmianach zwyrodnieniowych i przewlekłych zespołach bólowych.

Terapia Orthokine w leczeniu stanów zapalnych stawów i objawów ucisku korzeni nerwowych w odcinku lędźwiowym kręgosłupa

Terapia Orthokine to sprawdzona i poparta badaniami, bezpieczna metoda lecznicza. W metodzie tej powstrzymujące zapalenie substancje pozyskuje się bezpośrednio z krwi pacjenta przez zastosowanie specjalnych technik. Celem terapii jest interwencja bezpośrednio w źródle zapalenia.

Cytokiny takie jak interleukina-1 (IL-1) są przyczyną powstawania i nasilania się stanów zapalenia stawów i bólu stawów a także korzeni nerwowych. Dzięki wprowadzeniu do organizmu w miejscu zapalenia antagoniście receptora interleukiny 1 (IL-1Ra) możliwa jest skuteczna, przynosząca ulgę pacjentom, interwencja medyczna. Odpowiednio przygotowana surowica krwi (Autologous Conditioned Serum [ACS]) uzyskana specjalną, opatentowaną przez firmę Orthogen Lab Sevices GmbH, Deutschland metodą, zawiera znacznie podwyższone stężenie własnego IL-1Ra oraz czynników wzrostu pochodzących z organizmu pacjenta. Lekarz pobiera od pacjenta pełną krew przy pomocy specjalnej strzykawki systemu EOTII (terapia Orthokine) [1,2].  Po sześciu godzinach w inkubatorze – w tym czasie zwiększa się stężenie IL-1Ra – krew zostaje przeniesiona do wirówki, po odwirowaniu otrzymujemy osocze krwi, które zostaje podzielone na 6-8 równych porcji. Może ono zostać ponownie wstrzykiwane temu samemu pacjentowi w serii zastrzyków w dotknięty zapaleniem obszar, staw lub przy korzeniach nerwów jeszcze tego samego dnia. Istnieje również możliwość zamrożeniu osocza do – 20 st. C i po ponownym rozmrożeniu podanie go pacjentowi w dniu następnym. Terapia Orthokine stosowana jest od około dziesięciu lat. Poniżej krótki opis i wnioski z kilku publikacji dotyczących terapii Orthokine.

Leczenie stanów zapalnych stawów kolanowych

W ramach dwuletniego, randomizowanego badania z podwójną ślepą próbą wykazano wyższą skuteczność terapii Orthokine (wstrzyknięcie dostawowe) w porównaniu z kwasem hialuronowym i placebo. ACS, kwas hialuronowy (HA) i placebo zastosowano u łącznie 376 mężczyzn i kobiet (w wieku od 30 do 85 lat). Instrumenty pomiarowe: VAS, WOMAC, SF-8. Po sześciu miesiącach osoby poddane terapii Orthokine oceniły swój stan we wszystkich docelowych kryteriach znacznie lepiej niż grupy porównawcze. Podobne wyniki uzyskano po kolejnych 18 miesiącach obserwacji. Tak więc efekt leczniczy utrzymywał się przez 2 lata po zakończeniu serii wstrzyknięć. U 67% pacjentów leczonych Orthokine w 6 miesiącu leczenia zaobserwowano zmniejszenie nasilenia bólu w skali VAS o ponad 50%, a także trwałą poprawę zdolności do ruchu. Także liczba pacjentów, którzy w trakcie badań musieli poddać się innemu leczeniu (ponowna seria zastrzyków, akupunktura, artroskopia etc.) z powodu nowych lub ponownie występujących dolegliwości, w grupie Orthokine była najniższa.

Leczenie bólów kręgosłupa lędźwiowego

Prospektywne, randomizowane badanie metodą podwójnej ślepej próby u pacjentów z lędźwiową radikulopatią wykazało, że terapia Orthokine stosowana zewnątrzoponowo okołonerwowo (ang. epidural perineural injection with a double-needle technique), krótkoterminowo była równie skuteczna, a długoterminowo wykazywała tendencję do wyższej skuteczności w porównaniu z serią zastrzyków z triymcinolonu (5mg lub 10mg). Iniekcje terapii Orthokine od tygodnia dwunastego do końcowej oceny w tygodniu 22 wykazały wyższą skuteczność w skali VAS w porównaniu do obydwu grup, gdzie podawano triamcynolon. Terapia Orthokinejest nową altrernatywą w leczeniu bólów kręgosłupa odcinka lędźwiowego.

Podsumowanie:

Badania kontrolowane wykazują, że biologiczna terapia Orthokine jest skuteczną, o wysokim profilu bezpieczeństwa alternatywą dla aktualnie istniejących terapii. W żadnym z badań nie doszło do zakażeń lub wystąpienia poważnych zdarzeń niepożądanych.

 

Leczenie metodą LipoGEMS

LIPOGEMS w ortopedii i medycynie sportowej

imagesKomórki macierzyste mają unikatową możliwość przekształcania się w wyspecjalizowane komórki każdej tkanki organizmu, a także działają przeciwzapalnie stwarzając odpowiednie warunki do regeneracji tkankowej.

Technologia Lipogems pozyskująca komórki macierzyste w drodze cienkoigłowej liposukcji, umożliwia otrzymanie dużej ilości komórek liczonych w milionach, co pozwala na zastosowanie jej w terapii regeneracyjnej, mającej na celu odbudowę zniszczonej tkanki. Dotychczas stosowane metody nie pozwalały na osiągnięcie takich ilości komórek lub wymagały kilkutygodniowej hodowli komórkowej w warunkach laboratoryjnych, co ograniczało zastosowanie kliniczne.

Procedura Lipogems polega na pobraniu tkanki tłuszczowej z wybranej okolicy a następnie po krótkim jejprzygotowaniu, wstrzykuje się gotowy preparat w chorobowo zmienione miejsce. Implantowany preparat wzmacnia naturalne procesy regeneracyjne organizmu. Zabieg może odbywać się w znieczuleniu miejscowym lub u osób bardziej wrażliwych, dożylnym. Jedną z głównych zalet metody Lipogems jest jego mała inwazyjność, jednoczasowość (brak konieczności namnażania komórek w laboratorium) i mało traumatyczny przebieg procedury. Zabieg Lipogems nie wymaga hospitalizacji oraz umożliwia wyjście pacjenta do domu w ciągu kilku godzin od jego zakończenia.

Główne wskazania do zastosowania Lipogems:

  • Zmiany degeneracyjne stawów i ścięgien,
  • Entezopatie (tj. łokieć tenisisty i golfisty, oraz kolano skoczka),
  • Rekonstrukcja tkanek kostnych i chrzęstnych.